Natuur nabootsen voor herstel
De studie richtte zich op de koraalconservatie, wetenschappelijk genoemd Saccostrea glomerata. Met hoogresolutie 3D-fotogrammetrie werden gedetailleerde analyses gemaakt die aantonen dat de complexe vormen van natuurlijke riffen geen toeval zijn. Die structuren bevorderen niet alleen de vestiging van oesterlarven, ze bieden ook schuilplaatsen tegen predatoren.
Dat werd verder getest met plaatsingsexperimenten in verschillende estuaria, namelijk Brisbane Water, Hawkesbury River en Port Hacking. Onder de methoden viel het ontwerpen van zestien variëteiten van betonnen “tegels” met uiteenlopende niveaus van structurele complexiteit. Die tegels werden vlakbij bestaande riffen geplaatst zodat er een natuurlijke toevoer van oesterlarven was. Sommige tegels kregen kooien om predatoren buiten te houden, andere lagen open om de natuurlijke omstandigheden na te bootsen.
Wat ze vonden en wat het voor het ecosysteem betekent
De resultaten zijn duidelijk. Zoals Professor Melanie J. Bishop zegt: “Naar schatting is 85 procent van de oesterriffen die aanwezig waren langs de kustlijn van Australië ten tijde van de Europese vestiging verdwenen.” De onderzoekers ontdekten dat de meest succesvolle ontwerpen niet per se de hoogste of meest ingewikkelde waren. Een configuratie die lijkt op natuurlijke riffen, met kleinere ruimtes die larven beschermen tegen predatoren en schadelijke milieu-invloeden, werkte het beste.
Dr. Esquivel-Muelbert stelt: “Riffen zijn fijn afgestelde 3D-systemen. Hun vorm bepaalt wie leeft, wie sterft, en hoe snel het rif groeit.” De bevindingen onderstrepen de grote rol die oesterriffen spelen: ze bieden habitat aan honderden soorten en helpen kusten stabiel te houden door erosie tegen te gaan.
Historische en culturele invloed
Historisch gezien hebben oesters veel betekend sinds de vroege kolonisatiedagen. Riffen werden uitgebaggerd en schelpen werden gepulveriseerd en verbrand om cement en mortel te maken. Daardoor gingen veel riffen en de voordelen die ze boden verloren, waaronder het gebruik van oesterschelpen in de bouw van veel van Sydney’s vroege koloniale gebouwen.
Professor Joshua S. Madin van het Hawaiʻi Institute of Marine Biology merkt op: “De natuur heeft het ontwerpprobleem al opgelost. Onze taak is die blauwdruk te lezen en op te schalen om riffen sneller te laten groeien en langer te laten overleven.”
Het onderzoek, gefinancierd door een Hermon Slade Foundation grant, geeft daarmee een klare boodschap voor toekomstige behoudsactiviteiten. Door universele architecturale regels uit de natuur toe te passen, kunnen we mariene biodiversiteit herstellen en behouden, wat zowel het milieu als economische kansen ten goede komt.
Deze studie benadrukt de waarde van wetenschappelijk onderzoek bij het vertalen van natuurlijke principes naar praktische toepassingen waarvan zowel de natuur als de mensheid kunnen profiteren.
